Melbourne

We zijn ondertussen aangekomen in Melbourne. Na een welverdiende nachtrust in ons campertje, op ons gemak met de tram naar het centrum van Melbourne gegaan. We hadden een flinke route gemaakt om de verschillende bezienswaardigheden in de stad te bekijken.

Hieronder een kleine impressie van onze route.

 

Onze eerste stop was "Rialto Towers", deze wolkenkrabber is de hoogste van Melbourne.

 

Hierna zijn we doorgelopen naar de "Queen Victoria Market"

Je kon hier echt alles kopen, zelfs platte kangoeroe.

 

We moesten er een flink stuk voor wandelen, maar het was zeker de moeite waard... 

"The Royal Exhibition Building"

 

Door het park kwamen we uit bij "Melbourne Princess Theatre"

 

  

 

Het vervolg van onze wandeling ging door de Botanic Gardens, naar

"Shrine of Remembrance". 

Dit is een gedenkplaats van WWI en alle gedienden tot nu toe.

 

Terug lopend naar het centrum zijn we gestopt op "Centre Place", dit is zo'n beetje het drukste stukje van Melbourne. Hier vind je alles qua shoppen, eten & drinken en pop & cultuur.

 

Voordat we weer met de tram terug gingen naar onze camper, zijn we nog binnen in de "St. Paul's Cathederal" wezen kijken.

 

Ook al waren de weersomstandigheden niet top, 

het was een super leuke en imposante dag.

De Kangoeroe

We besloten een ommetje (van 1 dag) te maken, zodat onze route zicht volgde door het Monga National Park. Een park waarvan we niet wisten, wat we zouden gaan zien. Afsvalt- en gravel wegen wisselden elkaar af. Gelukkig hebben we een busje wat stevig op de weg licht en Edwin die een slipcursus gevolgd heeft. Dit laatste was maar goed ook, want soms gleden we lekker door de bocht...

 

Eenmaal aangekomen in het park, leek het een park met alleen bomen. Sommigen goed verbrand, andere half over de weg hangend. Opeens zagen we tussen al deze bomen iets bewegen : onze eerste wilde kangoeroe was gespot! 

 

Heel schattig stond het ons aan te kijken, leunend achterover op de staart. De oren gespitst en in de startblokken om weg te springen. Dit gebeurde echter niet en daardoor konden we een mooie foto maken. Toen we deze hadden gemaakt en nog eens goed keken, zagen we wat naar buiten steken. In de buidel zat een baby kangoeroe, echt zo schattig!

 

Nadat we hier een aantal minuten hadden stil gestaan, vervolgde we onze route. Door dicht begroeide plekken en open plekken in het bos, speurden we naar nog meer kangoeroes. We hadden er ondertussen een aantal gespot, in kleine en grote groepjes bij elkaar.

 

We wisten toen nog niet dat op de camping van die avond, er nog meer kangoeroes zouden zijn. Dat we dit schattige beestje vanuit de camper konden vastleggen, was als de kers op de taart!!!

 

De Pelikaan

Wat het verschil in temperatuur en camper al niet kan doen: een heerlijke nachtrust tot gevolg. Voordat we aan ons ontbijt gingen, maakte we een korte wandeling over het strand. Nadat we onze spullen een plekje hadden gegeven, de camper naar ons eigen idee hadden ingericht en al het serviesgoed hadden afgewassen; konden we op pad! De route die we de aankomende twee weken gaan volgen, loopt het grootste gedeelte langs de kust. Nadat we ongeveer 1,5 uur hadden gereden, gestopt bij het uitzichtpunt: Kiama Blowhole. 

 

Een mooi uitzicht over de 'South Pacific Ocean'. Ook zagen we het water mooi tussen de rotsen uitkomen, met veel lawaai dat vrijkwam. Op een bankje in de zon, onze lunch genuttigd.

 

Dit keer langs de 7 Mile Beach gereden, een gewaarschuwd mens telt voor twee zeggen ze. ;-) Net voordat we de snelweg wilde opgaan, zagen we aan de linkerkant van de weg 4 grote pelikanen. Wauw; wat een grote beesten zijn dat van dichtbij. Edwin durfde flink dichtbij te komen, maar Petra hield gepaste afstand.

 

Net voordat we verder wilde gaan rijden, kwam er een man met zijn twee zoons aan met een boot. Ze hadden gevist op 'Flathead Fish' en hij vroeg of wij deze wilde hebben. Uit beleefdheid konden we dit natuurlijk niet weigeren. De vriendelijke man, bood ook aan om ze gelijk te fileren voor ons. Zodoende reden we, na verloop van tijd, met een aantal gefileerde vissen verder. 

Aangekomen op de camping in Sussex, zijn we de uitdaging aangegaan. De vissen belande eerst in de pan en toen op ons bord. Het duurde even voordat we alle graadjes verwijderd hadden, maar het smaakte heerlijk. 

 

Omdat we teveel vis hadden voor ons beide, hebben we er ook maar onze overburen mee blij gemaakt.

Na ons avond eten gingen we naar de bowling, althans dat dachten we. Bowling in Australië is totaal iets anders dan bij ons thuis. Het is een soort "Jeu De Boule" alleen met een grotere, niet totaal ronde bal. Deze sport doen ze vooral buiten, gezien het feit dat het ondertussen al donker was geworden... Geen Bowling dus...

 

Gelukkig was het clubhuis heel gezellig, 

dus hebben we daar een drankje gedaan met een Monster Cookie!

Sydney

Twee dagen geleden zijn we van Nieuw Zeeland naar Australië gevlogen. Het was een korte vlucht van 3,5 uur en het tijdverschil verminderde met 2 uurtjes. Nadat we op de luchthaven aangekomen waren, hadden we al snel de route gevonden die we moest afleggen om bij ons hotel te komen. Een trein reisje van een half uur, bracht ons midden in het centrum van Sydney. Nadat we nog 15 min hadden gelopen, vonden we vrij makkelijk ons hotel. Nadat we hier een sanitaire stop hadden gemaakt, zijn we weer terug gegaan naar buiten. Opzoek naar iets te eten, want onze maagjes waren al aan het knorren. Nou, eten was er genoeg te vinden! Uiteindelijk kozen we voor een gezellige kroeg, waar je ook naar sport kon kijken. Heerlijk tussen de lokale bevolking, zaten we aan een tafeltje en prezen onszelf heel gelukkig. 

 

De volgende ochtend sloegen we de laptop open, om te kijken wat er zoal te doen was. The Sydney Tower Eye, had onze aandacht getrokken. We keken naar de tijden die nog beschikbaar waren om een 'Sky Walk' te maken. Om 10:00 uur reserveerde we deze tour, maar om 9:00 uur moesten we al aanwezig zijn. Dit betekende dat we nog best moesten gaan opschieten, want we hadden deze ochtend geen wekker gezet. Eenmaal onderweg hadden we een broodje gegeten, bij de plaatselijke Delifrance. Twee minuten voor tijd hadden we de ingang gevonden en bracht een lift ons naar de juiste verdieping. Hier aangekomen hebben we ons aangemeld en kregen we op 250 meter hooge, een korte 4D film te zien. Hierna kregen we de gelegenheid om vanaf deze hoogte het uitzicht te bekijken. Om 10:00 uur kwam een instructeur ons de veiligheidsvoorschriften uitleggen en moesten we een ketelpak aantrekken. 

 

In ons ketelpak volgende ons nog een route van 18 meter omhoog. Eenmaal aangekomen, volgende de route naar buiten. Gezekerd en wel volgde er een rondje op de toren. Op 4 plekken stopten we, kregen we uitleg en konden we van het uitzicht genieten. Zelf mochten we geen camera apparatuur meenemen, maar gelukkig maakte de instructeur wel foto's van ons. 

 

Nadat we van het fantastisch uitzicht genoten hadden, besloten we het park in te lopen. Het park stond vol met bijzondere bomen en ook waren er mooie planten en bloemen aanwezig. Aan het einde van het park, vingen we een glimp op van het Opera House. Een mooi wandelpad langs de bai gaf ons steeds beter zicht, op dit prachtig ontworpen gebouw. Op de achtergrond de Harbour Bridge, echt een plaatje! Helaas hadden we geen tijd genoeg, om in het Opera House een kijkje te nemen. 

 

We moesten terug om onze bagage op te halen bij het hotel en door te reizen naar de camper verhuur. Dit betekende met de trein, bus en een stukje lopen. Eenmaal aangekomen bij Apollo, onze camper meegekregen en we konden op pad. Onze eerste stop was bij de supermarkt, om weer het benodigde aan te schaffen. Het was inmiddels al schemerig aan het worden en we besloten een camping op te zoeken. Edwin kreeg het weer voor elkaar, om bij het inchecken zijn charmes te gebruiken. Zodoende kregen we een mooie grote camper plek, dicht bij het strand.

Franz Josef Glacier en Arthur's Pass NP

Zoals gisteren al besloten, vanochtend opweg naar de Franz Josef Glacier. We wisten al hoelang de wandeling zou duren en daarom besloten dit in de ochtend te doen, zodat je mooi de kleuren van de zon ziet komen. Het pad volgende ons van boven naar beneden, van links naar rechts. Twee keer dachten we het einde van het pad te hebben bereikt, maar nee; er volgende nog weer een stuk. 

 

Uiteindelijk, na de laatste klim kregen we dan eindelijk de gletsjer te zien. Een mooie witte ijslaag, tussen de bergen in. Her en der een stukje blauw gekleurd, zo helder is het. Je zag al goed dat de gletsjer in kracht aan het verminderen is, maar ons klimaat veranderd niet...  ;-)

 

Toen we het wandelpad terug liepen, zag Edwin een mooie ijs-grot. We zijn stiekem iets afgeweken van de route, om dit mooie natuurverschijnsel vast te leggen. 

 

Eenmaal bij de camper weer aangekomen, even onze reserves aangevuld en weer oppad. Onze autoroute liep verder omhoog aan de westkust. Uiteindelijk sloegen we af, om door het Arthur's Pass National Park te kunnen rijden. Deze route kronkelde lekker en er zaten veel hoogte verschillen in. Ook reden we over een mooie brug heen en keek je zo uit over het dal. We reden onder een half open tunnel door en ook een waterval ging over ons heen.

 

Aan het einde van de route uitgezocht waar we het beste konden overnachten. We wilde net iets voor Christchurch uitkomen, zodat we morgen nog een kort ritje konden maken. Op de camping in Springfield nog kunnen genieten van een potjes tennis. Vandaag hebben we onze kleding kunnen wassen en hebben we de koffers en tassen klaar staan voor morgen. Sydney: hier komen we!

Ow ja, we vergaten jullie bijna de mooie spiegelfoto nog te laten zien. Vanwege het weer konden we deze gisteren niet maken, maar vandaag wel.   :-)

 

Blue Pools, Lake Matheson en de Fox Glazier

We hadden vanochtend de wekker gezet, om vroeg op pad te gaan. Na het stevige ontbijt met oa gebakken ei, ons dik aangekleed. Vandaag stond in het teken van wandelen en onze eerste tocht ging naar de blue Pools. Via een knisperend stenen paadje, kwamen we bij een mooie brug die ons over het water heen hielp. 

 

Hierna was het nog een klein stukje doorlopen en toen kregen we iets te zien, wat we nog nooit hadden gezien. Zo mooi helder water, overal waar je keek!

 

De volgende wandeling was bij het meer Matheson. Voorafgaand besloten we te lopen naar het eerste uitkijkpunt, Jetty Vieuw, zo'n 20 min wandelen. Echter hier aangekomen was het water te onrustig, om een mooie spiegeling van de bergen vast te leggen. Besloten om toch verder door te lopen, want het was een hele mooie wandelroute. 

 

De zon begon al aardig te schijnen en dit leverde mooie plaatjes op. Aan het einde van de route bleek dat we ruim 60 min hadden gelopen, terwijl we eigenlijk helemaal niet van lopen houden... Op een terrasje heerlijk wat gedronken en een blueberry muffin gedeeld.

 

Na de lunch begonnen we aan onze derde wandeling, naar de Fox Galzier (gletsjer). Hiervoor moesten we over een gravel pad heen rijden, gelukkig was onze camper ondertussen al aardig wat gewend met ons. Eenmaal geparkeerd, liep het wandelpad flink kronkelend naar beneden en uiteindelijk gaf dit ons een mooi zich op een gedeelte van de gletsjer. 

 

De laatste wandeling van deze dag hadden we gepland naar de Franz Jozef Glazier. Daar aangekomen zagen we dat het ruim twee uur lopen was en het was ondertussen 16:30 uur. Aangezien het rond 18:00 uur donker begint te worden, besloten we dit uit te stellen tot de volgende dag. 

Milford Sound

Soms is het gewoon beter om weinig woorden te gebruiken.

Kijk en geniet van de "Milford Sound".

Klik op de illustratie om het filmpje te starten.

2 dagen in het teken van "De Pinguïn"

Iets wat zo gemakkelijk is in de dierentuin, is in het wild totaal iets anders. We hadden ons voorgenomen om Pinguïns in hun natuurlijke leefomgeving te spotten. Er zou een plek zijn waar je zeker weten, onze zwart witte vriendjes zou kunnen zien. Wij opweg naar Awamoa... Bij aankomst werd de verwachting steeds groter, want langs de kant kan de weg kwamen zelf borden te staan met de boodschap dat we moesten oppassen voor overstekende Pinguïns. 

 

Eenmaal daar aangekomen, je raad het al... GEEN Pinguïns. Blijken deze wonderlijke beestjes heeeeel vroeg op te staan en komen ze pas net voor zonsondergang weer huiswaarts. We wilde ze graag in het wild zien, maar waar we nu stonden was net het Dolfinarium. Grote gebouwen, tribunes en professionele verlichting. Alles was aanwezig, enkel even diep in de buidel tasten en je kan ze zeker zien. Nou, ons mooi niet gezien! Na wat speurwerk, kwamen we erachter dat je ze ook echt in het wild kan zien. Wij weer op pad. 

 

Onze route liep via de plaatsen Shag Point, Otage en Nugget Point; helaas ook hier geen Pinguïns te zien! Het was ondertussen al tegen het einde van de middag en gelukkig in de Roaring Bay, hebben we er een aantal kunnen spotten toen ze de zee uitkwamen. Eerst stonden ze even stil op het strand, rusten wat uit en maakte zich klaar voor de tocht naar hun nest. Met een glimlach op onze gezichten, konden wij ook naar onze camping. 

 

Onder het avondeten kwam toch bij ons beide het gevoel, dat we meer Pinguïns wilde zien. De nadelige consequentie was dan wel, om de volgende ochtend de wekker voor zonsopgang te zetten. Dit werd dus 5:30 uur en reden we stipt 6:00 uur terug naar de bay. Na een uurtje te hebben gewacht, kwamen daar de eerste Pinguïns te voorschijn. Zo waren we ook getuigen van de wisseling van de wacht bij het nest en hoe de Pinguïns te water gaan, op zoek naar voedsel. 

 

Het meest zuiderlijke puntje van het Zuidereiland hebben we inmiddels bereikt! Misschien een leuk weetje: Nugget Point is het verste plekje vanaf ons huis, 18.782 km! Vanaf nu komen we alleen maar weer dichterbij :-) 

 

De Grote Blauwe Oceaan

 

Vandaag was het een dag, die vol in het teken stond van dieren.

 

Bij de zonsopgang van vanochtend, hielden een aantal zeemeeuwen ons gezeldschap bij het ontbijt. Vanochtend begon onze tocht aan de Marfell's Beach. We moesten een klein stukje op de route terug rijden, om weer bij de hoofdweg uit te komen. Na een uur rijden kwamen we bij de Kaikoura Seal Colony aan, hier zouden we zeehonden kunnen gaan zien... Wij kijken en kijken... Ja! De zeehonden hebben zo'n mooie (schut) kleur, dat we ze eerst helemaal niet zagen. Hoe langer je keek, hoe meer je er zag. We moesten zelfs uitkijken waar we liepen (ze lagen in het gras) en reden (lagen op de weg). Sommige zeehonden waren zo slim geweest, om bovenop een berg te klimmen. We snapten gewoon niet hoe zo'n dier dit voor elkaar krijgt!

 

Onze weg vervolgende zich langs het strand en op vele plekken lagen de zeehonden uit te rusten en lekker te zonnen. Ze ruiken niet al te fris, maar om te zeggen dat ze stinken... We stopten bij een informatiecentrum, toen we borden langs de weg hadden zien staan met "Wale Watch". Hier wilde we meer over weten. Een medewerkster sprak ons vriendelijk in het Nederlands te woord aan en we vroegen wat de mogelijkheden waren. We kozen voor een 2 uur durende boottocht, met een 95% kans op het zien van walvissen. Je begrijpt het al; na 75 min hadden we nog niets gezien en we begonnen onze hoop langzaam op te geven. Plotseling werd de bemanning wat zenuwachtig en wij daardoor ook. We hielden onze camera gereed en ja: daar was iets!!! Een reusachtige walvis links naast onze boot. De walvis droeg de naam Sperm Wale en was op het gemak adem aan het rondzwemmen. Na een aantal minuten werden we getrakteerd op het mooiste, de staart van de Walvis. 

Klik op de illustratie om het filmpje te starten

Na deze prachtige gebeurtenis, moesten we snel weer plaats nemen op onze stoelen. Verderop was nog een Walvis waargenomen en de motoren van de boot gingen vol aan. Helaas hadden we deze niet van heel dichtbij kunnen zien, maar zagen we nog wel de mooie staart die de hoogte inging. Ook kwam er nog een aantal dolfijnen ons bezoeken. Dicht langs de boot zwommen ze cirkeltjes en kwamen ze uit het water omhoog. Net voordat we terug waren in de haven, vaarde de boot nog langs een rots waarop zeehonden en zeemeeuwen zich verzameld hadden. 

 

Met een glimlach op ons gezicht, zijn we naar onze volgende camping gereden.

Abel Tasman National Park

Joepie! We zijn op het Zuider Eiland.

Met een heerlijk zonnetje werden we gisteren wakker en hier haalde we weer energie uit op. De afgelopen twee a drie dagen, hadden we veel wind en regen gehad. 

  

Gelijk maar van het zonnetje geprofiteerd, om te ontbijten aan de klaarstaande picknicktafel. De route ging door het Abel Tasman National Park en bracht ons langs vele bergpassen en liet ons een diversiteit aan bomen en planten zien. 

 

Dat de natuur zo mooi kan zijn, is vandaag weer eens bewezen. Om op de plek te komen, die uitzicht gaf over de zee, moesten we twee uur heen en terug rijden. De wegen waren grind achtig en soms gleden we weg in de bochten. Al met al was het niet voor niets en hebben we heerlijk staan genieten op het strand. 

 

Net voordat we terug wilde lopen naar de camper, werd ons uitzicht nog beter. Een kleine zwarte zeehond kwam nieuwsgierig op ons afgezwommen. Het was moeilijk om dit nieuwsgierig beestje goed vast te leggen op de camera, maar we hebben er weer een herinnering bij. 

 

Aangekomen aan het einde van de dag op de camping, mochten we nogmaals genieten van het uitzicht wat het strand en de zee ons bood. Het is echt fantastisch om zo èèn te zijn met de natuur. 

 

De dag die totaal anders liep...

Vanochtend om 4:30 uur de wekker gezet, omdat we uiterlijk om 7:00 uur met de Ferry naar het Zuider Eiland zouden gaan. Eenmaal aangekomen bij de Ferry, konden we niet mee. De afgelopen dagen had het zo hard gewaaid, dat er vaarten waren komen te vervallen. Er werd aangegeven dat we vanavond om 19:00 uur mee konden. Een hele teleurstelling, maar niet getreurd. 

Het internet erop losgelaten en besloten om een aantal baantjes te gaan trekken in het zwembad. Buiten regende het en waaide flink. Tegen de tijd dat we rond 9:00 uur (lichtelijk vermoeid) uit het zwembad kwamen, was het droog geworden. Het was nog altijd flink koud buiten, maar gelukkig hadden we voor deze vakantie dikke jassen aangeschaft. De dierentuin ging om 9:30 uur open, dus een prima idee om de dag door te komen. Na een aantal voertijden meegemaakt te hebben, op een tarasje ons heerlijk opgewarmd met een mok thee. 

 

Het was vrij rustig in de dierentuin en zodoende hadden we overal goed zicht. Na een aantal rondjes gelopen te hebben, om geen dier over te slaan, hadden we het om 15:00 uur wel gezien.

 

Op de plattegrond gezien, dat er in de buurt een uitkijk plek op de stad Wellington zou zijn. Terug in de camper en erheen gereden. Een prachtig uitzicht, zoals beloofd. 

 

Onze maagjes rommelde ondertussen alweer, na deze inspanningen van vandaag. Het voordeel van de camper is, dat je alles bij de hand hebt. Zodoende een lekkere boterham met tonijn genuttigd en bedacht dat we met de rest van de tijd zouden gaan doen. Het olielampjes was ondertussen gaan branden, dus gelijk maar even langs het tankstation gereden. Echter hadden we geen flauw idee waar de motor zich bevond, omdat we nergens een knopje konden vinden om de motorkap te openen. Uiteindelijk bleek de motor onder de passagiersstoel te zitten, een plek die we zelf echter niet hadden bedacht. Nadat de werknemer van het tankstation ons had geholpen en de olie voor ons had bijgevuld, onze weg naar de supermarkt vervolgd. Hier weer voor een aantal dagen ingekocht, aangezien we ook een kleine koelkast tot onze beschikking hebben.

Voordat we weer terug gingen naar de Ferry, een hapje gegeten bij de Burgerfuel. Dit is overigens niet te vergelijken met de Mac Donalds, maar nog lekkerder! En daar stonden we weer, een paar uur later, als eerste voor het hek van de Ferry. Nu mochten we wel mee, wat een geluk. De boottocht is 3,5 uur en we komen daardoor rond middernacht aan. Het zal even de uitdaging worden, een camping te vinden die nog open is. Tot nu toe is alles goed gekomen, dus we vertrouwen er maar op...